[Door Remko Bolt]
Het begon allemaal op het CF-spectakel waar ik als #9 mocht aandokken op een diamond van Team Teuge. Op de grond vroeg Kees Tops of ik zin had mee te doen aan het Nederlands record. Ik voelde me zeer vereerd. Er zat weinig structuur in mijn spring activiteiten. De lokatie van mijn baan was net veranderd van VLB Leeuwarden naar Schiphol dus verhuisd van het hoge noorden naar Elst (Utr.) en nogmaals trotse vader van twee voor de prijs van een i.p.v. een derde :-) Maar Voor zoiets kon ik wel twee trainings weekenden rechtvaardigen. Voor het eerste weekend had ik Meido uitgekozen waar zich de Cumulus Convention (soort Duitse CF-spectakel, aanrader!) afspeelde. In het tweede trainings weekend werd dan ook maar meteen het Nederlands record neergezet, waar ik als trotse #20 in hing. De Euforie was groot, ik was besmet geraakt met het big-way virus. Via de site van Caren Alink had ik al eens stiekem gespiekt op cfworldrecord.com. Het knaagde aan me. Zou ik een gokje wagen? Waarom niet, ik zou het gewoon proberen. Er waren een aantal hindernissen te nemen. Ik wilde Marlies niet alleen achter laten met vier schreeuwende schijters daar moest oppas voor gevonden worden. Samen uit samen thuis. Nu mijn baas overtuigen een aantal vrije dagen flexibel in te delen. En, klein detail, de `Planning Committee' (Chris Gay, Mike Lewis, Dave Richardson en Mark Gregory) overtuigen dat ze zonder mij niet compleet zouden zijn. Voldoen aan de strenge eisen van de organisatie: een Lightning met standaard lijn lengte en sequential trim (zeer zeldzaam), meshslider of spider, loadfactor tussen 1.3 en 1.375. Dat betekende 7 kg afvallen of lenen + lood. Gelukkig hebben CRW-ers een goede traditie in het uitlenen van hun geliefde spulletjes aan vreemden (bedankt Eef), een RW pak zonder grippers en booties. Tot slot twee retourtjes Orlando, een kamertje, $300,- registration fee en $600,- spring geld. Aan alle randvoorwaarden was voldaan.
Aangekomen op de DZ was na de nodige formaliteiten bij een hapje en een sapje de Nederlandse delegatie compleet: Kees & Trees, Henny & John, Eward & Herman en Marlies & ik zei de gek. De dagen begonnen vroeg in Lake Wales. Om zes uur de volgende ochtend was het aantreden en kon de selectie beginnen. Alle deelnemers werden gedurende de week beoordeeld op flying skills (exit, echelon, traffic, approach /dock, formation, post formation safety), team skills (attitude, attendance, being in the right place at the right time, etc.), slot difficulty (docking in your assigned slot consistently, smoothly) en split times (dock 3- 10 seconds after your slot is open, without momentum!). Afhankelijk van de prestaties werden springers uitgenodigd deel te nemen aan de basis en uiteindelijk het record. Met 98 springers en 64 in het record 65% kans, dat zorgde toch wel voor de nodige spanning! Er werd begonnen met 25-ways waarover de dutchies zo'n beetje eerlijk verdeeld waren. Mijn eerste sprong (met Henny) was een complete ramp. Die 143 met sequential trim vloog als een bestel busje vergeleken met mijn vertrouwde 126-rotatie. Door het slechte weer had ik geen gelegenheid gehad hem uit te proberen. Gelukkig had ik een vertrouwd slot, #20. Mijn approach was conservatief, toch stortte de hele boel in elkaar precies op het moment dat ik dokte. Met lood in mijn schoenen liep ik naar de video debrief, klaar om mijn billen te ontbloten. Gelukkig bleek mijn vrees ongegrond, ik was niet de veroorzaker van deze funnel genaamd `Famous Wrap', gelukkig zonder cut-aways. De tweede sprong kreeg ik een kansje te laten zien wat ik kon. Na een klein funneltje veroorzaakt door #10 bleef alles een beetje beduusd rondvliegen. Ik plugde #4 z'n slotje en vloog een voorbeeldige row-3 left wing. Ook de derde sprong funnelde voordat de 16-way hing en het comité besloot de boel wat om te gooien. Herman & Eward die in de 4-way base tussen de 126-tigjes nauwelijks vliegwerk hadden kunnen laten zien werden opgescheept met ons kneuzen clubje. Met wat aandringen van Henny vlogen wij de volgende dag in de 49-way base samen met John en Kees. Deze vloog twee keer, zo stabiel als een rots. De derde werd afgebroken vanwege een yank met een gebroken lijn die pas in de formatie door Kees werd opgemerkt.
's Avonds werd tijdens het eten de balans opgemaakt. Alleen Eward en Herman zaten nog in spanning want die waren nog niet ingedeeld in de basis. Na wat eM Gee Dee-tjes, Jay Dee Coke-jes, Cuba Libres (Bier, Wico's en Baco's) en een poging om shirtjes te ruilen met de bediening werden de helden uiteindelijk naar bed gestuurd. De volgende dag had een mooie verassing voor de Slotjes in petto, ook zij stonden ingedeeld in de 64-way, die vervolgens prompt drie keer werd gevlogen alsof we aan het trainen waren voor de 81-way. Een nieuw wereld record was geboren en dat op de derde dag! De formatie begon dermate uitbundige dimensies aan te nemen (Een Boeiing 747 op zijn staart, makkelijk zichtbaar op de radar van air traffic control) dat normale communicatie en star-burst een probleem werden en een break it down al helemaal geen optie meer was. Na wat geëxperimenteer met misthoorns, fluitjes en megafoons werd uiteindelijk gekozen voor één procedure in alle omstandigheden. De star-burst werd eerst doorgegeven over de 6 radio's die over de formatie verdeeld waren en vervolgens hardop herhaald. De countdown vanaf 10 die volgde werd door de meesten wel bij 8 opgepikt. Op 6 gingen de row-8 wings met hun lockers er af. Op 3 gingen de row-7 wings met hun lockers er af en op 0 volgde een 36-way star-burst.
De vierde dag stond in het teken van roulatie. Iedereen zou een kans krijgen om in de 64+1-way (nieuwe dag, nieuw record) te hangen. Dit resulteerde in de tweede `mooie' mega funnel. De complete rechterkant brak er af terwijl links onder iemand besloot op dat zelfde moment achteruit de formatie in te vliegen. Genoeg stof voor een zeer interessante debrief. De dag eindigde met een prachtige `Sunset 65-way', Wereldrecord nummer twee. Op Kalkoenendag kwam de lat op 70 te liggen. De eerste poging had een pilot-chute+bag entanglement veroorzaakt door een slordige dok in de 9-way base. De tweede werd als een brandende vlag tussen de wolken door gevlogen. Het comité concludeerde dat vermoeidheid en concentratieverlies een rol begonnen te spelen. Er werd besloten de rest van de dag te besteden aan het braden en verorberen van grote hoeveelheden kalkoen vergezeld van de nodige versnaperingen. De zesde dag begon voorspoedig met een op twee na complete 70-way die door een onverwachte windrichting (eufemisme voor slechte spot) weer een wereldrecord opleverde: de grootste buitenlanding sinds de slag om Arnhem. Mooi gezicht, al die para's achter in pick-up trucks die zich als vliegen op stront binnen no-time weer wisten te hergroeperen op de DZ. Left wing haar B-lijn werd op aanraden van de dutchies gerigd zodat ze niet op zwaar frontriser hoefde te vliegen. De volgende sprong ging de geschiedenis in als `Wrap City'. Het werd de grootste funnel van de week resulterend in een handje vol cut-aways. De rest van de dag stond in het teken van het verzamelen en in elkaar knopen van materiaal.
70 Bleek toch een magische grens die uiteindelijk op de laatste dag twee keer op een haar na gemist en uiteindelijk geëvenaard werd. De vreugde was groot, de stemming euforisch. Eindelijk hadden de CReW dawgs elkaar gevonden op het scherpst van de snede en dit werd uitbundig gevierd met hugs en hi-5's. 's Avonds werd het heugelijke feit bezegeld door een officieel diner, opgeleukt door rond vliegende pak elastiekjes en ijsklontjes. Al met al een zeer vruchtbaar weekje in het zonnige Florida. Een 27-way, een 44-way, twee maal een 49-way, een 60-way, een 61-way, drie maal een 64-way, een 65-way, drie maal een 68-way en de WR 2003 70-way.